Αρχείο μηνός Οκτώβριος 2016

Ομιλία Μακεδονικού Αγώνα

 

                    ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Μετά την επανάσταση του 1821 η Νότια Ελλάδα ελευθερώθηκε από τους Τούρκους, αλλά η Μακεδονία παρέμεινε για άλλα ενενήντα χρόνια σκλαβωμένη. Και σαν να μην έφτανε η τουρκική σκλαβιά, από το 1870 ήρθε να προστεθεί ένας καινούριος, πιο άγριος εχθρός, οι Βούλγαροι. Μετά το 1903, οι Βούλγαροι άρχισαν να καίνε τα ελληνικά χωριά, να τρομοκρατούν τους Έλληνες με δολοφονίες, αρπάζοντας τα σπίτια τους, και εγκαθιστώντας στα σπίτια τους βουλγαρικές οικογένειες. Στην πατρίδα τους ίδρυσαν το Επαναστατικό Μακεδονικό Κομιτάτο που έστελνε στην Ελλάδα τα μέλη τους, τους Κομιτατζήδες, οι οποίοι είχαν σκοπό να κάνουν τη Μακεδονία βουλγαρική. Η κατάσταση ήταν τραγική για τους Έλληνες.
Το ελληνικό έθνος εκδήλωσε τότε την αντίστασή του και ιδρύθηκε στο Μοναστήρι της Γιουγκοσλαβίας η Μακεδονική Φιλική Εταιρεία, με πρωτεργάτη τον Ίωνα Δραγούμη. Απ’ αυτήν δημιουργήθηκαν τα πρώτα ένοπλα σώματα των Μακεδόνων οι περίφημοι ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ, που είχαν δύο γενναίους αρχηγούς, τον καπετάν Κώττα από Ρούλια των Κορεστίων της Καστοριάς και τον καπετάν Βαγγέλη από το Στρέμπενο Καστοριάς.
Για να ενισχύσουν τους Μακεδόνες άρχισαν να καταφτάνουν από όλη την Ελλάδα γενναία παλικάρια. Από την Κρήτη, από την Πελοπόννησο, από την Κύπρο και από άλλες περιοχές της Ελλάδας έρχονταν εθελοντές να βοηθήσουν στον αγώνα.
Όλοι βοήθησαν στον αγώνα για να προστατέψουν την ελληνικότητά τους, τα σχολεία και τις εκκλησιές τους:άνδρες, γυναίκες και παιδιά, νέοι και γέροι, πλούσιοι και φτωχοί, οικογενειάρχες, έμποροι, σιδηροδρομικοί αγωνίστηκαν να ελευθερώσουν την πατρίδα. Σημαντικότατη ήταν η συμβολή των ιερέων και των δασκάλων αφυπνίζοντας τα παιδιά, αλλά και συμμετέχοντας στον αγώνα μεταφέροντας μηνύματα, βοηθώντας τους αγωνιστές με πολλούς τρόπους.
Μια ένδοξη σελίδα του Μακεδονικού αγώνα ήταν η προσπάθεια των Ελλήνων να κρατήσουν τη λίμνη των Γιαννιτσών. Είχε στρατηγική θέση για τους Έλληνες και δεν έπρεπε να την πάρουν οι Βούλγαροι. Δύσκολος ο αγώνας στο βάλτο αλλά οι Μακεδονομάχοι αντιστάθηκαν με γενναιότητα. Ο πιο γνωστός Μακεδονομάχος στη λίμνη των Γιαννιτσών είναι ο Τέλος Άγρας, τον οποίο οι Βούλγαροι τον έπιασαν με πονηριά και τον κρέμασαν το 1907.
Ο Μακεδονικός αγώνας συνδέεται ιδιαίτερα με ένα όνομα που έγινε θρύλος και τραγούδι, το όνομα του Παύλου Μελά, ο οποίος καταγόταν από επίσημη οικογένεια της Αθήνας. Μεγάλωσε με την επιθυμία να ελευθερώσει την Μακεδονία και όταν έγινε αξιωματικός, ορίστηκε αρχηγός όλων των στρατιωτικών σωμάτων της περιοχής Καστοριάς- Μοναστηρίου. Πολεμιστής με γενναιότητα και μεγαλοψυχία. Πολλές φορές χάριζε  τη ζωή σε Βουλγάρους όταν δεν ήταν σίγουρος για την ενοχή τους. Δυστυχώς η δράση του δεν κράτησε πολύ. Ήταν  13 Οκτωβρίου 1904. Ο θάνατός του συντάραξε το έθνος, αλλά και το ξεσήκωσε να αγωνιστεί με θάρρος να διώξει τον εχθρό και τα κατάφερε ως το 1908. Η Μακεδονία ελευθερώθηκε οριστικά από τους Τούρκους το 1912. Οι θυσίες όλων των αγωνιστών δεν πήγαν χαμένες. Ο Μακεδονικός αγώνας έδειξε σε όλους πολύ καλά πως Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΗΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ!
Χρέος δικό μας είναι να γνωρίζουμε την ιστορία της πατρίδας μας για να κρατήσουμε τον τόπο ελεύθερο. Με ευγνωμοσύνη στεκόμαστε στους προγόνους μας που αγωνίστηκαν και τώρα είμαστε ελεύθεροι.

 

1ο Βραβείο Διαγωνισμός Παραμυθιού

Το  παραμύθι με τίτλο » Η άνοιξη άργησε να ρθει»  που φτιάξαμε με τα παιδιά και  κερδίσαμε το 1ο βραβείο στο διαγωνισμό παραμυθιού που διοργάνωσε η Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση Δυτικής Θεσσαλονίκης.  Εδώ στο Δίκτυο Παραμυθία έχει γίνει ebook  http://diktyoparamythia.blogspot.com.cy/2015/12/blog-post.html

Η ΑΝΟΙΞΗ ΑΡΓΗΣΕ ΝΑ ΡΘΕΙ

 

Υπάρχει, κάπου μακριά, μια όμορφη πολιτεία, που τη λένε Αγαποχώρι. Εκεί  όλοι οι άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι, ζούνε πολύ αγαπημένοι. Φέτος ο χειμώνας έπεσε βαρύς στο όμορφο χωριό. Τα χιόνια σκέπασαν τα σπίτια απαλά και δεν έλεγαν να λιώσουν. Το κρύο ήταν πολύ τσουχτερό. Τα παιδιά κοιτούσαν πίσω απ’ τα παράθυρα λυπημένα. Ο ουρανός ήταν μελαγχολικός.  Ήλιος δε φαινόταν πουθενά, αν κι ο Μάρτης είχε πατήσει για τα καλά.

Ένα πρωινό έκαναν συνέλευση στο σχολείο. Έπρεπε να βρούνε γρήγορα μια λύση. Είχαν βαρεθεί να μην μπορούν να βγουν έξω για παιχνίδι.

  • Δεν αντέχω άλλο κλεισμένη συνεχώς μέσα στο σπίτι, είπε η Ευαγγελία, η αρχηγός.
  • Βαριέμαι, φώναξε ο Γιάννης, το μυαλό της παρέας, πάνω στο καροτσάκι του. Θέλω να μου κάψει τα μάγουλα ο ήλιος!
  • Άδικα φορέσαμε το βραχιολάκι του Μάρτη, ακούστηκε κι ο Παύλος που διάβαζε πολλά βιβλία .
  • Καιρός για δράση, είπε και η Άννα, η θαρραλέα της παρέας.

Αυτά κι άλλα πολλά είπαν τα παιδιά τη μέρα εκείνη. Και η απόφαση πάρθηκε με μια φωνή.

Θα πήγαιναν να βρουν το νησί της Άνοιξης. Θα την παρακαλούσαν να έρθει γρήγορα στο Αγαποχώρι.

Την άλλη μέρα, πρωί – πρωί, πήραν το δρόμο για το νησί. Διέσχισαν ένα βαθύ ποτάμι με τη βάρκα του μπαρμπα Κωνσταντή.  Φτάσαν  γρήγορα στην ακτή. Πρώτα έβγαλαν το καροτσάκι του Γιάννη. Μετά οι τρεις φίλοι τον πήραν αγκαλιά και τον ακούμπησαν στο καροτσάκι απαλά. Κι αμέσως άρχισαν το παιχνίδι.

Ξαφνικά, κάποιος θόρυβος ακούστηκε, από τους θάμνους…

Ένας λύκος γκριζωπός και κουρασμένος εμφανίστηκε μπροστά τους και τους ρώτησε:

  • Συγγνώμη αν σας τρόμαξα παιδιά μου! Άκουσα παιδικές φωνές κι έτρεξα προς τα εδώ. Έχω χάσει τη φίλη μου την Κοκκινοσκουφίτσα μέσα στο δάσος! Μα πρέπει να την πάω στη γιαγιά της! Πόσο θα φοβάται μόνη της! Μήπως την είδατε πουθενά;
  • Μπα, δεν την έχουμε δει. Μη λυπάσαι τόσο καημενούλη μου, είπε η Ευαγγελία.
  • Κι εσείς τι γυρεύετε, μικρά παιδιά, μόνα στο δάσος;
  • Πάμε να βρούμε το νησί της Άνοιξης, αποκρίθηκε ο Γιάννης. Άργησε να έρθει στο χωριό μας. Πάμε να τη βρούμε και να της το πούμε.
  • Α! κρίμα … Είστε πολύ μακριά. Λάθος μονοπάτι πήρατε. Θέλετε να σας βοηθήσω να βρείτε το δρόμο σας;
  • Ναι, ναι, απαντούν με ένα στόμα τα παιδιά. Μόνο ο Γιάννης, ο συνετός, ρωτάει:
  • Σταθείτε, γιατί να τον εμπιστευτούμε; Λύκε, έχουμε ακούσει πως είσαι κακός. Μπορεί να θέλεις να μας φας. Μπορεί να έχεις φάει και την Κοκκινοσκουφίτσα!
  • Όχι, δεν είναι αλήθεια αυτό, ξέσπασε σε κλάματα ο λύκος. Όλοι με κατηγορούν χωρίς να με ξέρουν καλά. Δεν κάνουν τον κόπο να με γνωρίσουν. Δεν είναι όλοι οι λύκοι ίδιοι. Ούτε οι άνθρωποι είναι.

Κι ο λύκος έκλαιγε με λυγμούς…

Τα παιδιά τον κοιτούσαν συμπονετικά. Τον παρηγόρησαν κι αποφάσισαν να κάνουν μια συμφωνία. Εκείνος θα τους έδειχνε το δρόμο για τη θάλασσα. Κι αυτά θα τον βοηθήσουν να βρει την Κοκκινοσκουφίτσα.

Κι έτσι ο λύκος κι η παρέα των παιδιών πήραν το μονοπάτι για τη θάλασσα. Κάποια στιγμή το καροτσάκι του Γιάννη δεν μπορούσε πια να κινηθεί μέσα στην πυκνή βλάστηση. Τότε τα παιδιά πήραν στους ώμους τους τον φίλο τους. Το καροτσάκι το ανέβασαν στη ράχη του λύκου. Κι όλα μέλι γάλα.

Στα μισά του δρόμου εμφανίστηκε ένα μικρό νανάκι. Τους κοίταξε φοβισμένα και είπε :

  • Για πού το βάλατε παιδιά, μ’ ένα λύκο συντροφιά;
  • Α! μην ανησυχείς καλέ μας νάνε. Γίναμε φίλοι τώρα πια! Θα μας βοηθήσει να βρούμε το νησί της Άνοιξης κι εμείς θα τον βοηθήσουμε να βρει την Κοκκινοσκουφίτσα. Έπρεπε να την πάει στη γιαγιά της εδώ και μέρες, μα χάθηκε στο δάσος. Κι η γιαγιά της θα ανησυχεί.

Ο μικρός νάνος ικανοποιήθηκε  από τις απαντήσεις των παιδιών. Τους είπε μάλιστα ότι η Κοκκινοσκουφίτσα δεν ήταν μόνη. Την είχαν βρει οι επτά νάνοι , τα αδελφάκια του, και την φρόντιζαν στο σπιτάκι τους. Έτσι, όλοι μαζί κίνησαν για να τη συναντήσουν.

Έφτασαν σε ένα όμορφο σπιτάκι, με περιποιημένο λαχανόκηπο.

  • Τακ τακ… χτύπησαν τη μικρή πορτούλα.
  • Ποιος είναι; ρώτησε μια γλυκιά κοριτσίστικη φωνούλα.
  • Εγώ, ο φίλος σου, ο καλός λύκος. Πού χάθηκες και τρελάθηκα από την αγωνία μου;

Η πόρτα άνοιξε διάπλατα κι ένα κοριτσάκι χύθηκε στην αγκαλιά του λύκου. Κλάψαν λίγο , αλλά μετά μπήκαν μέσα στο σπιτάκι , έφαγαν , ήπιαν και χορτάτοι κοιμηθήκαν.

Την άλλη μέρα, πριν βγει ο ήλιος, η συντροφιά πήρε το δρόμο για τη θάλασσα. Σαν έφτασαν εκεί, είδαν την άκρη του πιο όμορφου ουράνιου τόξου  που είχαν δει ποτέ.

  • Το ουράνιο τόξο είναι μαγικό. Θα μας οδηγήσει στο νησί της Άνοιξης , είπε ο μικρός νάνος, που ήτανε σοφός.

Άρχισαν λοιπόν να σκαρφαλώνουν. Χρώματα παραμυθένια ζάλιζαν τα μάτια τους. Γλιστρούσαν και γελούσαν πάνω στις αχτίδες του ουράνιου τόξου.  Χωρίς να το καταλάβουν, παίζοντας και γελώντας, έφτασαν στην άκρη του. Και τότε άρχισαν να πέφτουν ο ένας πίσω από τον άλλο και κατρακύλησαν πάνω σε ένα λουλουδένιο τραμπολίνο που μοσχομύριζε γιασεμί και τριαντάφυλλο. Έριξαν μια ματιά γύρω τριγύρω. Ω!  μα τι όμορφο νησί ήταν αυτό! Πράσινο , πράσινο παντού. Και λουλούδια όλων των λογιών και των χρωμάτων ξεπρόβαλλαν πάνω στο πράσινο χαλί. Πεταλούδες πετούσαν παντού. Πουλάκια κελαηδούσαν μελωδικά. Πιο πέρα μια λιμνούλα με κάτασπρους κύκνους. Ανάμεσα στα δέντρα μια πανέμορφη κοπέλα χόρευε ξυπόλητη . Όλοι έμειναν μαγεμένοι από τη χάρη κι από την ομορφιά της. ΄Ετρεξαν γύρω της και πιάστηκαν όλοι μαζί χέρι με χέρι, χορεύοντας στον τρελό της Άνοιξης ρυθμό. Ο λύκος πέταξε το καροτσάκι του Γιάννη και πήρε τον ίδιο στη ράχη του επάνω. Κι αφού στροβιλίστηκαν και παραζαλίστηκαν απ’ το χορό κι απ’ τη χαρά της Άνοιξης, ξάπλωσαν κατάχαμα στο γρασίδι. Τότε της είπαν το λόγο του ερχομού τους.

  • Ξεχάστηκα χορεύοντας κι άργησα να έρθω, αποκρίθηκε εκείνη.

Και μ’ ένα χαμόγελο γλυκό και έναν τρόπο μαγικό, τους έστειλε όλους πίσω στο Αγαποχώρι .

Σαν έφτασαν εκεί, τι να δουν! Ο ήλιος έλαμπε και φάνηκε το πρώτο χελιδόνι. Κι ο καλός λύκος πήγε τη μικρούλα την Κοκκινοσκουφίτσα πίσω στη γιαγιά της. Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

ΤΟ ΠΑΡΑΜΘΥΙ ΤΟΥ Α1

 

 

 

Ομιλία 25ης Μαρτίου

 

Η γιορτή της 25ης Μαρτίου είναι διπλή: Γιορτάζουμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και την έναρξη της Επανάστασης που κήρυξαν οι Έλληνες εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η λέξη «ευαγγελισμός» σημαίνει «φέρνω καλά νέα». Σύμφωνα με τη θρησκευτική παράδοση των χριστιανών, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ ανακοίνωσε στην Παναγία το χαρμόσυνο μήνυμα ότι θα φέρει στον κόσμο τον Χριστό.

Την ημέρα αυτή που διαλέχτηκε για να εξαγγελθεί στην ανθρωπότητα το μήνυμα της έλευσης του Θεανθρώπου, την ίδια μέρα, η ελευθερία  έκανε τα πρώτα της  αποφασιστικά βήματα για την επιστροφή της στην Ελλάδα. Δεν είναι τυχαίο αυτό το γεγονός.

Γιατί ΤΙΠΟΤΑ δεν μπορεί να γεννηθεί χωρίς » σπόρο » και ο σπόρος της επανάστασης έμεινε καλά κρυμμένος , μαζεύοντας δυνάμεις , τέσσερις ολόκληρους αιώνες.

Γιατί η σπίθα που έδωσε ζωή σ΄αυτή τη γέννηση ήταν η πίστη. Η πίστη στο Θεό, η αγάπη για ελευθερία, η πίστη πως ζωή είναι ελευθερία.

Κανένας συμβιβασμός.

«Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη  ζωή

παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή»

Πώς είναι δυνατόν να υπήρχαν τέτοιοι άνθρωποι που να αγαπούσαν με τέτοιο πάθος τη ζωή και τη λευτεριά και αντίκριζαν με τέτοια περιφρόνηση τον θάνατο;

Ας μην ξεχνάμε πως η ψυχή του ανθρώπου γίνεται παντοδύναμη, όταν συνταυτιστεί με μια μεγάλη ιδέα. Οι άνθρωποι αυτοί γίναν πύρινες φλόγες , ψυχές που ζητούσαν το αδύνατο!

Όμως αυτό σημαίνει να ζει κανείς!

Να έχει οράματα , να μην τα παρατάει, να ζητάει το αδύνατο κι ας το ξέρει ως έτσι. Να πιστεύει πως θα το φτάσει, να πολεμάει γι΄αυτό, με κάθε ανάσα, με κάθε σκέψη του , με κάθε πόνο και δάκρυ του , πέρα από κάθε λογική , πέρα από κάθε όριο……. Με πίστη και πείσμα ……. Με πείσμα και πίστη….

Τότε γίνεται το θαύμα…. Το αδύνατο γίνεται δυνατό. Το όνειρο , απτή πραγματικότητα.

» Η τύχη μας » λέει ο Μακρυγιάννης, » έχει τους Έλληνες , πάντοτε ολίγους. Παλαιόθεν ως τα τώρα, όλα τα θηρία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούν. Τρώνε, τρώνε μα μένει πάντα μαγιά. »

Αυτή η μαγιά είναι η σπίθα που έφερε το θαύμα.

Το 1453 η πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η  Κωνσταντινούπολη, μετά από στενή πολιορκία έπεσε στα χέρια των Οθωμανών. Είχαν προηγηθεί και άλλες επιθέσεις από άλλους λαούς που είχαν αποδυναμώσει την πρωτεύουσα. Ακολούθησαν 400 χρόνια κυριαρχίας των Οθωμανών, οι οποίοι εκτός από την Ελλάδα είχαν καταλάβει τεράστιες εκτάσεις από την Αίγυπτο ως τα Βαλκάνια και τα βάθη της Ασίας.

Σε μια εποχή που η Δυτική Ευρώπη προχωρούσε με άλματα στη διαμόρφωση νέων θεσμών και μέσα από το πνεύμα της Αναγέννησης σημείωναν εκπληκτική πρόοδο τα γράμματα, οι επιστήμες και οι τέχνες, ο Ελληνισμός αγωνιζόταν για την επιβίωσή του.

Παρόλη την παγίωση των Οθωμανών στον ελληνικό χώρο, οι υπόδουλοι Έλληνες έδειξαν αξιοθαύμαστη αντοχή και κατόρθωσαν να διατηρήσουν όλα τα στοιχεία της εθνικής τους υπόστασης και να προχωρήσουν προς τη δική τους αναγέννηση. Οι υλικές καταστροφές, οι εξισλαμισμοί, το παιδομάζωμα, οι βαριές φορολογίες και οι ποικίλες πιέσεις δεν έκαμψαν το φρόνημά τους. Η συσπείρωση γύρω από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ιδιαίτερα τους δύο πρώτους αιώνες της τουρκοκρατίας, η οργάνωση σε κοινότητες αργότερα, η δράση των κλεφτών, η ανάπτυξη της παιδείας, διατήρησαν άσβεστη την ελπίδα των υπόδουλων για την αποτίναξη του ζυγού. Το σκοτάδι των χρόνων της Άλωσης διαδέχθηκε σιγά σιγά το φως που ερχόταν από τους Έλληνες λογίους και τα ελληνικά τυπογραφεία της Δύσης και από το φιλελεύθερο κήρυγμα του Νεοελληνικού Διαφωτισμού.

Όμως, στις 25 Μαρτίου 1821 το ποτάμι δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω. Και τον λόγο παίρνουν τα όπλα. Για 7 χρόνια η χώρα μας γίνεται τόπος πολέμου, πόνου και δυστυχίας. Πάνω από 800.000 ψυχές θυσιάζονται για να ελευθερώσουν περίπου ενάμισι εκατομμύριο λαού, που στην πλειοψηφία του ήταν άστεγος, φτωχος και χαροκαμμένος. Οι γυναίκες του Σουλίου θυσιάζονται. Το Κούγκι και το Αρκάδι γίνονται ολοκαυτώματα. Η Χίος και τα Ψαρά καταστρέφονται ολοσχερώς. Η Αλαμάνα, η Γραβιά, το Βαλτέτσι, το Μανιάκι, τα Δερβενάκια γίνονται βωμός μαρτυρίου και διδάσκουν πώς μπορεί να ζήσει κανείς ελεύθερος. Και στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου δίνεται η τελειωτική απάντηση στον τουρκοαιγυπτιακό στόλο από τις Μεγάλες Δυνάμεις οι οποίες επενέβησαν υπέρ της Ελλάδας.

Όταν ξημέρωσε η μέρα της λευτεριάς, οι περιπέτειες δεν έληξαν για τον λαό μας. Για 100 περίπου χρόνια συνεχίζει να μάχεται, διεξάγει τον Μακεδονικό Αγώνα, πετυχαίνει σημαντικές νίκες στους Βαλκανικούς Πολέμους, συμμετέχει στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, γνωρίζει τραγική ήττα στη Μικρά Ασία. Παράλληλα, η ενσωμάτωση των Επτανήσων, της Κρήτης και των Δωδεκανήσων δίνουν στη χώρα μας τη σημερινή της μορφή, ενώ η τραγωδία της Κύπρου συνεχίζεται ως τις μέρες μας.

Η Επανάσταση του 1821 έχει να μας πει πολλά όχι μόνο ως Έλληνες, αλλά και σε κάθε άνθρωπο ανεξάρτητα από χρώμα, έθνος, θρησκεία ή φυλή. Είναι το παράδειγμα κάθε ανθρώπου που μάχεται για τα δικαιώματά του. Δεν θα σταθούμε σε πανηγυρισμούς και θριαμβολογίες, γιατί οι αγωνιστές του 1821 απαιτούν από εμάς κάτι πιο απλό: Ο αγώνας τους να γίνει έμπνευση για να σκύψουμε με σύνεση και ψυχραιμία πάνω από τα πολύπλοκα προβλήματα που αντιμετωπίζει ΣΗΜΕΡΑ η Ελλάδα. Είναι ανάγκη αυτή την ώρα να συνεννοηθούμε μεταξύ μας και να δούμε θετικά τα πάντα. Να λύσουμε ειρηνικά τις διαφορές μας με όλους, γιατί όταν ο Έλληνας είναι νηφάλιος και ορθολογικός δεν έχει τίποτα και κανέναν να φοβηθεί.

Αυτό είναι και το μήνυμα της σημερινής ημέρας. Μακριά από εξάρσεις και υπερβολές, η κληρονομιά και ο αγώνας των προγόνων μας θα διατηρούνται από εμάς σαν κόρη οφθαλμού.

ΚΙ ΑΚΟΜΗ

Την Ελευθερία την κερδίζει κανείς, όταν είναι έτοιμος να βάλει για αντίβαρο την ίδια του τη ζωή.

< Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία > μας λέει ο Κάλβος.   Συμπληρώνει ο μεγάλος μας πνευματικός εθνάρχης , ο Παλαμάς, στην νεολαία μας

    < Αυτό κρατάει ανάλαφρο μες την ανεμοζάλη

Το από του κόσμου τη βοή πρεσβυτικό κεφάλι,

Αυτό το λόγο θα σας πω , δεν έχω άλλον κανένα:

Μεθύστε με τ΄αθάνατο κρασί του Εικοσιένα!!!!! >

 Ευχαριστώ